Keine Grunderwerbsteuer bei wirtschaftlichem Eigentum? Vergessen Sie die Umsatzsteuer nicht

 

Bei der Übertragung von Immobilien auf Curaçao richtet sich der erste Blick in der Regel auf die Grunderwerbsteuer. Das ist nachvollziehbar. Gerade bei der Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums an einer Immobilie kann jedoch eine andere Steuer leicht übersehen werden: die Umsatzsteuer.

Vor Kurzem erhielt ich Einblick in eine Stellungnahme einer großen professionellen Beratungsgesellschaft, in der die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums an einer auf Curaçao belegenen Immobilie behandelt wurde. Darin wurde die Auffassung vertreten, dass bei der vorgesehenen Gestaltung keine Grunderwerbsteuer geschuldet sei.

Diese Schlussfolgerung ist für sich genommen durchaus vertretbar.

Was mir jedoch auffiel, war, dass anschließend offenbar nicht untersucht wurde, ob die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums möglicherweise sehr wohl eine Lieferung im Sinne der Umsatzsteuer darstellt. Das ist bemerkenswert, denn gerade die Landsverordening omzetbelasting 1999 – die Umsatzsteuerverordnung von Curaçao – verwendet einen Lieferungsbegriff, der wesentlich weiter reicht als die zivilrechtliche Übertragung des juristischen Eigentums.

Wirtschaftliches Eigentum und Grunderwerbsteuer

Die Grunderwerbsteuerverordnung von Curaçao, die Overdrachtsbelastingverordening 1908, knüpft in erheblichem Maße an die rechtliche Übertragung von Immobilien an.

Der Begriff der Übertragung wird unter anderem auf bestimmte dingliche Rechte wie Nießbrauch, Erbbaurecht und Baurecht erweitert. Eine allgemeine Vorschrift, nach der der Erwerb des wirtschaftlichen Eigentums an einer Immobilie der Übertragung des juristischen Eigentums gleichgestellt wird, enthält die Regelung auf Curaçao jedoch nicht.

Dies ist ein wesentlicher Unterschied zu den Niederlanden, wo der Erwerb des wirtschaftlichen Eigentums ausdrücklich in der Wet op belastingen van rechtsverkeer erfasst wird.

Bei einer reinen Übertragung ausschließlich des wirtschaftlichen Eigentums an einer Immobilie auf Curaçao kann daher grundsätzlich die Auffassung vertreten werden, dass keine Grunderwerbsteuer anfällt.

Selbstverständlich ist stets auf den tatsächlichen Inhalt der Transaktion abzustellen. Wird neben dem wirtschaftlichen Eigentum beispielsweise zugleich ein dingliches Recht begründet oder übertragen, kann die Beurteilung anders ausfallen.

Nehmen wir jedoch an, dass tatsächlich ausschließlich das wirtschaftliche Eigentum übertragen wird und der rechtliche Eigentumstitel beim Veräußerer verbleibt.

Dann kann die Grunderwerbsteuer möglicherweise außer Betracht bleiben.

Damit ist die steuerliche Analyse jedoch noch keineswegs abgeschlossen.

Der Lieferungsbegriff der Umsatzsteuer

Artikel 3 Absatz 1 Buchstabe a der Landsverordening omzetbelasting 1999 bezeichnet als Lieferung:

„die Übertragung oder den Übergang der Befähigung, wie ein Eigentümer über einen Gegenstand zu verfügen.“

Dieser Begriff ist wirtschaftlich geprägt.

Das Gesetz verlangt nicht, dass das juristische Eigentum übertragen wird. Entscheidend ist vielmehr, ob der Erwerber die Befähigung erhält, wie ein Eigentümer über den Gegenstand zu verfügen.

Genau an dieser Stelle wird die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums relevant.

Nehmen wir an, A ist juristischer Eigentümer einer vermieteten Immobilie auf Curaçao. A überträgt das wirtschaftliche Eigentum auf B. Ab diesem Zeitpunkt stehen beispielsweise die Mieteinnahmen B zu, B trägt das Risiko von Wertsteigerungen und Wertverlusten und erhält in wirtschaftlicher Hinsicht eine solche Verfügungsmacht über die Immobilie, dass er wie ein Eigentümer darüber verfügen kann.

Das juristische Eigentum verbleibt vorerst bei A.

Für Zwecke der Grunderwerbsteuer liegt dann möglicherweise kein steuerbarer Vorgang vor.

Für Zwecke der Umsatzsteuer ist jedoch eine andere Frage zu stellen:

Hat B durch diese Transaktion die Befähigung erhalten, wie ein Eigentümer über die Immobilie zu verfügen?

Wird diese Frage bejaht, kann eine Lieferung im Sinne von Artikel 3 der Landsverordening omzetbelasting vorliegen.

Nicht jede Übertragung wirtschaftlichen Eigentums ist automatisch eine umsatzsteuerliche Lieferung

An dieser Stelle ist ausdrücklich ein Vorbehalt angebracht.

Allein die Tatsache, dass die Parteien ihren Vertrag mit „Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums“ überschreiben, bedeutet noch nicht automatisch, dass für Zwecke der Umsatzsteuer eine Lieferung stattgefunden hat.

Für die Umsatzsteuer ist der tatsächliche rechtliche und wirtschaftliche Inhalt der Vereinbarungen maßgeblich.

Von Bedeutung können unter anderem folgende Fragen sein:

• Wem stehen ab dem Zeitpunkt der Übertragung die Erträge zu?
• Wer trägt das Risiko von Wertsteigerungen und Wertverlusten?
• Wer trägt das Risiko des Untergangs der Immobilie?
• Wer entscheidet über die Art und Weise der Nutzung beziehungsweise Vermietung?
• Über welche Verfügungsmöglichkeiten verfügt der Erwerber?
• In welchem Umfang kann der juristische Eigentümer noch selbständig über die Immobilie verfügen?

Die wirtschaftliche Realität steht hierbei im Mittelpunkt.

Soweit ersichtlich, gibt es in der veröffentlichten umsatzsteuerlichen Rechtsprechung von Curaçao bislang keine Entscheidung, in der ausdrücklich festgestellt wurde, dass die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums an einer Immobilie ohne Weiteres eine Lieferung im Sinne von Artikel 3 der Landsverordening omzetbelasting darstellt.

Das bedeutet jedoch keineswegs, dass diese Frage deshalb ignoriert werden kann.

Im Gegenteil: Gerade der Wortlaut von Artikel 3 macht eine solche Prüfung meines Erachtens erforderlich.

Der Veräußerer muss Unternehmer sein

Anschließend ist zu prüfen, ob der Veräußerer bei dieser Transaktion als Unternehmer für Zwecke der Umsatzsteuer handelt.

Auch insoweit ist das Gesetz von Curaçao weit gefasst.

Artikel 1a der Landsverordening omzetbelasting bestimmt, dass Unternehmer nicht nur derjenige ist, der selbständig ein Unternehmen oder einen Beruf ausübt, sondern auch:

„jeder, der einen Vermögensgegenstand nutzt, um daraus nachhaltig Einnahmen zu erzielen.“

Für Immobilien ist diese Bestimmung von erheblicher Bedeutung.

Wer eine Immobilie dauerhaft vermietet, kann bereits aus diesem Grund Unternehmer für Zwecke der Umsatzsteuer sein. Es ist nicht erforderlich, dass ein Unternehmen im üblichen betriebswirtschaftlichen Sinne betrieben wird.

Dieser weite Unternehmerbegriff wurde auch in der Rechtsprechung von Curaçao bestätigt. So entschied das Gerecht in eerste aanleg van Curaçao im Jahr 2025, dass die nachhaltige Vermietung von Villen eine wirtschaftliche Tätigkeit darstellte, die zur Unternehmereigenschaft für Zwecke der Umsatzsteuer führte (ECLI:NL:OGEAC:2025:257).

Das Argument „die Immobilie gehört zum Privatvermögen“ oder „der Eigentümer betreibt kein Unternehmen“ ist für umsatzsteuerliche Zwecke daher nicht ohne Weiteres entscheidend.

Und die Steuerbefreiung für Immobilien?

Damit kommen wir zu einem besonderen Aspekt der Umsatzsteuer von Curaçao.

Artikel 7 der Landsverordening omzetbelasting enthält eine Steuerbefreiung für die Lieferung von Immobilien, die der Grunderwerbsteuer unterliegen.

Bei einer regulären rechtlichen Übertragung ist die Systematik nachvollziehbar. Die Übertragung unterliegt der Grunderwerbsteuer und wird anschließend von der Umsatzsteuer befreit.

Bei der ausschließlichen Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums kann sich jedoch gerade die umgekehrte Situation ergeben.

Wenn keine Grunderwerbsteuer geschuldet ist, kann nicht ohne Weiteres eine Steuerbefreiung in Anspruch genommen werden, die gerade daran anknüpft, dass die Lieferung der Grunderwerbsteuer unterliegt.

Damit kann sich eine bemerkenswerte Konstellation ergeben:

keine Grunderwerbsteuer, aber möglicherweise sehr wohl Umsatzsteuer.

Genau dieser Punkt darf bei der Beratung über die Übertragung wirtschaftlichen Eigentums nicht übersehen werden.

Von 4 % zu möglicherweise 6 %

Die finanziellen Auswirkungen können erheblich sein.

Nehmen wir an, das wirtschaftliche Eigentum an einer vermieteten Immobilie wird gegen eine Vergütung von Cg 1.000.000 übertragen.

Wenn keine Grunderwerbsteuer anfällt, scheint auf den ersten Blick die Grunderwerbsteuer von 4 % vermieden zu werden.

Wenn die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums jedoch für Zwecke der Umsatzsteuer als Übertragung der Befähigung anzusehen ist, wie ein Eigentümer über die Immobilie zu verfügen, der Veräußerer dabei als Unternehmer handelt und weder eine Steuerbefreiung noch eine besondere Regelung Anwendung findet, kann die Transaktion dem allgemeinen Umsatzsteuersatz von 6 % unterliegen.

Bei einer Vergütung von Cg 1.000.000 geht es dann potenziell um Cg 60.000 Umsatzsteuer.

Ob diese Steuer zusätzlich zum vereinbarten Kaufpreis geschuldet ist oder aus dem vereinbarten Betrag herausgerechnet werden muss, kann wiederum von den vertraglichen Vereinbarungen abhängen.

Eine übersehene Umsatzsteuerkomponente kann daher sehr kostspielig werden.

Auch Artikel 7a verdient Beachtung

Damit ist allerdings noch nicht jeder Fall abschließend beurteilt.

Die Landsverordening omzetbelasting enthält in Artikel 7a eine besondere Regelung für die Übertragung eines Gesamtvermögens oder eines Teils eines solchen Gesamtvermögens.

Wenn in Wirklichkeit nicht lediglich eine einzelne Immobilie übertragen wird, sondern eine selbständig betriebene wirtschaftliche Einheit, die vom Erwerber fortgeführt wird, ist zusätzlich zu prüfen, ob diese Regelung Anwendung findet.

Bei der Übertragung beispielsweise eines vollständigen Vermietungsbetriebs einschließlich der damit verbundenen Rechte und Verpflichtungen kann dies von Bedeutung sein.

Auch aus diesem Grund kann nicht pauschal behauptet werden, dass jede Übertragung wirtschaftlichen Eigentums automatisch zu einer Umsatzsteuer von 6 % führt.

Die eigentliche Botschaft lautet vielmehr:

Die umsatzsteuerlichen Folgen müssen geprüft werden.

Rechtliche Form und wirtschaftliche Realität können auseinanderfallen

Der Kern des Problems liegt darin, dass Grunderwerbsteuer und Umsatzsteuer dieselbe Transaktion aus unterschiedlichen Perspektiven betrachten können.

Die Grunderwerbsteuer von Curaçao knüpft in erheblichem Maße an die rechtliche Übertragung und bestimmte dingliche Rechte an.

Die Umsatzsteuer fragt hingegen danach, wer die Befähigung erhalten hat, wie ein Eigentümer über den Gegenstand zu verfügen.

Gerade beim wirtschaftlichen Eigentum kann deshalb ein Unterschied zwischen der rechtlichen Form und der steuerlichen Behandlung entstehen.

Und dieser Unterschied kann teuer werden.

Eine übersehene Analyse

Die Stellungnahme der großen Beratungsgesellschaft, die ich einsehen konnte, war für mich Anlass, dieses Thema näher zu untersuchen.

Bemerkenswert an dieser Stellungnahme ist meines Erachtens nicht, dass darin die Schlussfolgerung gezogen wurde, bei der Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums falle keine Grunderwerbsteuer an. Diese Schlussfolgerung kann durchaus richtig sein.

Bemerkenswert ist vielmehr, dass die Analyse dort offenbar endete.

Wenn eine Immobilie nachhaltig genutzt beziehungsweise vermietet wird, der Veräußerer dadurch Unternehmer für Zwecke der Umsatzsteuer sein kann und anschließend das wirtschaftliche Eigentum übertragen wird, sollte meines Erachtens zusätzlich geprüft werden, ob damit die Befähigung übertragen wird, wie ein Eigentümer über die Immobilie zu verfügen.

Diese Prüfung kann letztlich durchaus zu dem Ergebnis führen, dass keine Umsatzsteuer geschuldet ist.

Diese Schlussfolgerung sollte jedoch nach einer entsprechenden Prüfung gezogen werden – und nicht dadurch entstehen, dass die Umsatzsteuer bei der Analyse vollständig außer Betracht bleibt.

Fazit

Die Übertragung des wirtschaftlichen Eigentums an einer Immobilie auf Curaçao kann steuerlich attraktiv erscheinen, weil möglicherweise keine Grunderwerbsteuer anfällt.

Damit darf die Analyse jedoch nicht enden.

Wenn der Veräußerer die Immobilie nachhaltig nutzt beziehungsweise vermietet, kann er Unternehmer für Zwecke der Umsatzsteuer sein. Wird anschließend zusammen mit dem wirtschaftlichen Eigentum auch die Befähigung übertragen, wie ein Eigentümer über die Immobilie zu verfügen, kann eine umsatzsteuerliche Lieferung vorliegen.

Ob tatsächlich 6 % Umsatzsteuer geschuldet sind, hängt von den konkreten Umständen, möglichen Steuerbefreiungen und besonderen Regelungen wie Artikel 7a der Landsverordening omzetbelasting ab.

Soweit ersichtlich, ist dieses konkrete Zusammenspiel bislang noch nicht unmittelbar in der veröffentlichten Rechtsprechung von Curaçao entschieden worden.

Gerade deshalb verdient es Aufmerksamkeit.

Denn bei der steuerlichen Beratung über wirtschaftliches Eigentum ist die Feststellung „keine Grunderwerbsteuer“ nicht das Ende der Analyse.

Möglicherweise ist sie erst der Anfang.

Geen overdrachtsbelasting bij economische eigendom? Vergeet de omzetbelasting niet

 

Bij de overdracht van onroerend goed op Curaçao wordt doorgaans eerst gekeken naar de overdrachtsbelasting. Dat is begrijpelijk. Toch kan juist bij de overdracht van de economische eigendom van een onroerende zaak een andere belasting gemakkelijk over het hoofd worden gezien: de omzetbelasting. Vorige week kreeg ik een advies van een groot professioneel collega-kantoor onder ogen waarin de overdracht van de economische eigendom van Curaçaos vastgoed werd besproken. In dat advies werd geconcludeerd dat bij de beoogde constructie geen overdrachtsbelasting verschuldigd zou zijn.

Die conclusie is op zichzelf goed verdedigbaar.

Wat mij echter opviel, was dat vervolgens niet werd onderzocht of de economische eigendomsoverdracht mogelijk wél een levering voor de omzetbelasting vormt. Dat is opmerkelijk, want juist de Landsverordening omzetbelasting 1999 bevat een leveringsbegrip dat veel ruimer is dan de civielrechtelijke overdracht van de juridische eigendom.

Economische eigendom en overdrachtsbelasting

De Curaçaose Overdrachtsbelastingverordening 1908 knoopt in belangrijke mate aan bij de juridische overdracht van onroerende zaken.

Het begrip overdracht is uitgebreid met onder meer bepaalde zakelijke rechten, zoals vruchtgebruik, erfpacht en opstal. Een algemene bepaling waarbij de verkrijging van de economische eigendom van een onroerende zaak met de juridische eigendomsoverdracht wordt gelijkgesteld, kent de Curaçaose regeling echter niet.

Dat is een belangrijk verschil met Nederland, waar de verkrijging van economische eigendom uitdrukkelijk in de Wet op belastingen van rechtsverkeer is opgenomen.

Bij een zuivere overdracht van uitsluitend de economische eigendom van Curaçaos vastgoed kan daarom in beginsel worden geconcludeerd dat geen overdrachtsbelasting verschuldigd is.

Uiteraard moet daarbij steeds naar de werkelijke inhoud van de transactie worden gekeken. Indien naast de economische eigendom bijvoorbeeld tevens een zakelijk recht wordt gevestigd of overgedragen, kan de uitkomst anders zijn.

Maar stel dat inderdaad uitsluitend de economische eigendom wordt overgedragen en de juridische titel bij de vervreemder achterblijft.

Dan lijkt de overdrachtsbelasting buiten beeld te kunnen blijven.

Daarmee is de fiscale analyse echter nog niet afgelopen.

Het leveringsbegrip van de omzetbelasting

Artikel 3, eerste lid, onderdeel a, van de Landsverordening omzetbelasting 1999 merkt als levering aan:

“de overdracht of overgang van de macht om als eigenaar over een goed te beschikken.”

Dat is een economisch geformuleerd begrip.

Er staat niet dat de juridische eigendom moet worden overgedragen. Beslissend is of de verkrijger de macht krijgt om als eigenaar over het goed te beschikken.

Precies daar kan de overdracht van economische eigendom relevant worden.

Stel dat A juridisch eigenaar is van een verhuurd pand op Curaçao. A draagt aan B de economische eigendom over. Vanaf dat moment komen bijvoorbeeld de huuropbrengsten aan B toe, draagt B het risico van waardestijging en waardedaling en verkrijgt B in materiële zin de beschikkingsmacht over het pand.

De juridische eigendom blijft voorlopig bij A.

Voor de overdrachtsbelasting kan dan mogelijk geen belastbaar feit aanwezig zijn.

Voor de omzetbelasting moet echter een andere vraag worden gesteld:

Heeft B door deze transactie de macht verkregen om als eigenaar over de onroerende zaak te beschikken?

Indien die vraag bevestigend moet worden beantwoord, kan sprake zijn van een levering in de zin van artikel 3 Lv OB.

Niet iedere economische eigendomsoverdracht is automatisch een OB-levering

Hier past nadrukkelijk een voorbehoud.

Het enkele feit dat partijen boven een overeenkomst “overdracht economische eigendom” schrijven, betekent niet automatisch dat voor de omzetbelasting een levering heeft plaatsgevonden.

Voor de omzetbelasting moet naar de feitelijke en juridische inhoud van de afspraken worden gekeken.

Van belang kunnen onder meer zijn:

• wie vanaf het moment van overdracht recht heeft op de opbrengsten;
• wie het risico van waardestijging en waardedaling draagt;
• voor wiens rekening het risico van tenietgaan komt;
• wie bepaalt hoe het pand wordt geëxploiteerd;
• welke beschikkingsmacht de verkrijger heeft;
• en in hoeverre de juridische eigenaar nog zelfstandig over de onroerende zaak kan beschikken.

De economische werkelijkheid staat daarbij centraal.

In de gepubliceerde Curaçaose omzetbelastingjurisprudentie heb ik vooralsnog geen uitspraak aangetroffen waarin rechtstreeks is beslist dat de overdracht van de economische eigendom van een onroerende zaak zonder meer een levering vormt in de zin van artikel 3 Lv OB.

Dat betekent echter niet dat het onderwerp daarom kan worden genegeerd.

Integendeel: de tekst van artikel 3 maakt dat naar mijn mening juist noodzakelijk.

De verkoper moet wel ondernemer zijn

Vervolgens moet worden beoordeeld of de vervreemder voor deze transactie als ondernemer voor de omzetbelasting handelt.

Ook hier is de Curaçaose wet ruim geformuleerd.

Artikel 1a Lv OB bepaalt dat ondernemer niet alleen is degene die zelfstandig een bedrijf of beroep uitoefent, maar tevens:

“een ieder die een vermogensbestanddeel exploiteert om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen.”

Dat is voor vastgoed van groot belang.

Iemand die duurzaam een onroerende zaak verhuurt, kan alleen op grond daarvan al ondernemer zijn voor de omzetbelasting. Daarvoor is niet noodzakelijk dat sprake is van een onderneming in de gebruikelijke bedrijfseconomische betekenis van het woord.

Dit ruime ondernemersbegrip is ook in de Curaçaose rechtspraak bevestigd. Zo oordeelde het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao in 2025 dat de duurzame verhuur van villa's een economische activiteit vormde die tot ondernemerschap voor de omzetbelasting leidde (ECLI:NL:OGEAC:2025:257).

Het argument “het pand is privévermogen” of “de eigenaar heeft geen onderneming” is voor de omzetbelasting dus niet zonder meer doorslaggevend.

En de vrijstelling voor onroerende zaken?

Daarmee komen we bij een bijzonder aspect van de Curaçaose omzetbelasting.

Artikel 7 Lv OB kent een vrijstelling voor de levering van onroerende zaken die aan overdrachtsbelasting zijn onderworpen. Dus a contrario geredeneerd geldt dan indien geen overdrachtsbelasting werd geheven er sprake kan zijn van de heffing van omzetbelasting.

Bij een reguliere juridische overdracht is de systematiek begrijpelijk. De overdracht wordt belast met overdrachtsbelasting en de levering wordt vervolgens voor de omzetbelasting vrijgesteld.

Maar bij de overdracht van uitsluitend economische eigendom kan juist het tegenovergestelde gebeuren.

Indien geen overdrachtsbelasting verschuldigd is, kan niet zonder meer een beroep worden gedaan op een vrijstelling die juist is gekoppeld aan het onderworpen zijn van de levering aan overdrachtsbelasting.

Daarmee ontstaat een potentieel opmerkelijke situatie:

geen overdrachtsbelasting, maar mogelijk wél omzetbelasting.

Dat is precies het punt dat bij advisering over economische eigendom niet mag worden overgeslagen.

Van 4% naar mogelijk 6%

Het financiële belang kan aanzienlijk zijn.

Stel dat de economische eigendom van een verhuurd pand wordt overgedragen tegen een vergoeding van Cg 1.000.000.

Indien geen overdrachtsbelasting verschuldigd is, lijkt op het eerste gezicht 4% overdrachtsbelasting te worden bespaard.

Maar indien de economische eigendomsoverdracht voor de omzetbelasting moet worden aangemerkt als de overdracht van de macht om als eigenaar over het pand te beschikken, de vervreemder daarbij als ondernemer handelt en geen vrijstelling of bijzondere regeling van toepassing is, kan de transactie onder het algemene tarief van 6% vallen.

Bij een vergoeding van Cg 1.000.000 gaat het dan potentieel om Cg 60.000 omzetbelasting.

Of die belasting bovenop de overeengekomen prijs komt of uit de overeengekomen prijs moet worden betaald, kan vervolgens weer afhangen van de contractuele afspraken.

Een vergeten omzetbelastingcomponent kan dus zeer kostbaar zijn.

Ook artikel 7a verdient aandacht

Daarmee is overigens nog niet iedere zaak beslist.

De Landsverordening omzetbelasting kent in artikel 7a een bijzondere regeling voor de overgang van het geheel of een gedeelte van een algemeenheid van goederen.

Wanneer in werkelijkheid niet slechts een afzonderlijke onroerende zaak wordt overgedragen, maar een zelfstandig geëxploiteerd geheel dat door de verkrijger wordt voortgezet, zal ook moeten worden onderzocht of deze regeling toepassing vindt.

Bij de overdracht van bijvoorbeeld een complete verhuurexploitatie, inclusief de daarbij behorende rechten en verplichtingen, kan dat een relevant aandachtspunt zijn.

Ook om die reden kan men niet simpelweg stellen dat iedere economische eigendomsoverdracht automatisch tot 6% omzetbelasting leidt.

De boodschap is een andere:

de omzetbelasting moet worden onderzocht.

Vorm en economische werkelijkheid lopen uiteen

De kern van het vraagstuk is dat de overdrachtsbelasting en de omzetbelasting vanuit verschillende uitgangspunten naar dezelfde transactie kunnen kijken.

De Curaçaose overdrachtsbelasting is sterk gekoppeld aan juridische overdracht en bepaalde zakelijke rechten.

De omzetbelasting vraagt daarentegen wie de macht heeft gekregen om als eigenaar over het goed te beschikken.

Daardoor kan juist bij economische eigendom een verschil ontstaan tussen de juridische vorm en de fiscale behandeling.

En dat verschil kan geld kosten.

Een gemiste analyse

Het advies van het grote kantoor dat ik onder ogen kreeg, is voor mij aanleiding geweest om dit onderwerp nader te bekijken.

Het opmerkelijke aan dat advies is naar mijn mening niet dat daarin werd geconcludeerd dat bij de economische eigendomsoverdracht geen overdrachtsbelasting verschuldigd zou zijn. Die conclusie kan heel goed juist zijn.

Opmerkelijk is dat de analyse daar kennelijk eindigde.

Wanneer een onroerende zaak duurzaam wordt geëxploiteerd, de vervreemder daardoor ondernemer kan zijn voor de omzetbelasting en vervolgens de economische eigendom wordt overgedragen, behoort naar mijn mening tevens te worden onderzocht of daarmee de macht om als eigenaar over het goed te beschikken overgaat.

Dat onderzoek kan uiteindelijk tot de conclusie leiden dat geen omzetbelasting verschuldigd is.

Maar die conclusie moet wel worden getrokken ná het onderzoek, niet doordat de omzetbelasting bij de analyse geheel buiten beeld blijft.

Conclusie

Een economische eigendomsoverdracht van Curaçaos vastgoed kan fiscaal aantrekkelijk lijken omdat mogelijk geen overdrachtsbelasting verschuldigd is.

Wanneer de vervreemder de onroerende zaak duurzaam exploiteert, kan hij ondernemer zijn voor de omzetbelasting. Indien vervolgens met de economische eigendom tevens de macht om als eigenaar over het pand te beschikken wordt overgedragen, kan sprake zijn van een levering voor de omzetbelasting.

Of vervolgens daadwerkelijk 6% omzetbelasting verschuldigd is, hangt af van de precieze omstandigheden, eventuele vrijstellingen en bijzondere regelingen zoals artikel 7a Lv OB.

Voor zover mij bekend is deze specifieke samenloop nog niet rechtstreeks in gepubliceerde Curaçaose jurisprudentie beslist.

Juist daarom verdient zij aandacht.

Want bij fiscale advisering over economische eigendom is de constatering “geen overdrachtsbelasting” niet het einde van de analyse.

Het is wellicht pas het begin.

DE AMBTSHALVE VERMINDERING DOOR DE BELASTINGDIENST

 In Curacao als je het niet eens bent met een aanslag kun je in bezwaar. De bezwaartermijn voor belastingaanslagen bedraagt 2 maanden. Voor aanslagen premieheffing is dat veelal 6 weken.

Als je na de bezwaartermijn alsnog wilt protesteren dan kan dat. Het is onze belastingdienst er niet om te doen om belastingplichtigen op te zadelen met onjuiste aanslagen dus ook na de bezwaartermijn kan men de belastingdienst verzoeken om de aanslag naar beneden aan te passen.

Dat heet verzoeken om ambtshalve vermindering. De wettelijke bepaling omtrent dit verzoek is in onze formele belastingwetgeving een aantal jaren terug een flink eind naar achteren verdwenen. Uit mijn hoofd gezegd van artikel 12 naar artikel 39a.

Als u daar meer over wilt weten weet u mij te vinden.

Peter Muller

Muller & Associates

Schouwburgweg 3, Curacao

peter.muller@mullertax.com

Nieuwe aflevering Caribisch Juristenblad: rechtsstaat, Fuikdag en vijftien jaar staatkundige hervorming

 

 De eerste aflevering van het Caribisch Juristenblad van 2026 besteedt uitgebreid aandacht aan actuele juridische en staatkundige ontwikkelingen binnen het Caribische deel van het Koninkrijk. Centraal staan de rechtsstatelijke grenzen aan overheidsoptreden tijdens Fuikdag, de resultaten van vijftien jaar staatkundige hervorming op Bonaire en recente ontwikkelingen in rechtspraak en wetgeving. In 1997 werd ik medewerker van de voorganger van dit blad en een jaar later redacteur.

De aflevering opent met een in memoriam voor prof. mr. Tom Schalken, die op 7 februari 2026 op 81-jarige leeftijd overleed. Schalken was hoogleraar strafrecht en strafprocesrecht aan de Vrije Universiteit en speelde een belangrijke rol bij de totstandkoming van het nieuwe Wetboek van Strafvordering voor de Nederlandse Antillen en Aruba. Dat wetboek trad in 1997 in werking en vormt nog steeds de basis voor het strafprocesrecht in Aruba, Curaçao en Sint Maarten. Volgens auteur Joost Verbaan beschouwde Schalken het strafrecht niet alleen als een verzameling regels, maar als een instrument van beschaving waarin de verhouding tussen overheid en burger zorgvuldig moet worden vastgelegd.

Fuikdag en de grenzen van handhaving

In het artikel ‘Fuikdag; over toezicht, handhaving en rechtsstatelijke grenzen’ onderzoeken Jeff Sybesma en Pascal Jacobs welke juridische regels gelden voor het jaarlijks terugkerende feest in de Fuikbaai. Fuikdag is spontaan ontstaan en kent geen officiële organisator. Toch trekt de bijeenkomst inmiddels duizenden bezoekers en kondigen politie, Kustwacht en andere overheidsdiensten vooraf controles en ordemaatregelen aan.

Volgens de auteurs bestaat voor een groot deel van deze controles al een wettelijke basis. De Binnenvaartverordening bevat onder meer regels over registratie van vaartuigen, vaarbewijzen, reddingsmiddelen, het aantal opvarenden en veilig vaargedrag. Ook de Landsverordening openbare orde biedt mogelijkheden om op te treden wanneer de openbare orde of veiligheid in gevaar komt.

Problematischer wordt het wanneer de overheid via persberichten aanvullende regels bekendmaakt, zoals een algemeen verbod om na 17.00 uur muziek te draaien of een verbod om in de Fuikbaai passagiers af te zetten en op te halen. Zulke maatregelen gaan volgens Sybesma en Jacobs verder dan alleen het aankondigen van toezicht op bestaande regels. Zij houden een nadere normstelling in en moeten daarom worden vastgelegd in een behoorlijk bekendgemaakt besluit.

Burgers moeten vooraf kunnen weten welke regels gelden en op welke wettelijke grondslag zij berusten. Handhaving op basis van alleen mediaberichten kan leiden tot rechtsonzekerheid, rechtsongelijkheid en zelfs willekeur. De auteurs pleiten daarom voor een duidelijk juridisch kader waarin veiligheid en orde worden gewaarborgd zonder de eisen van legaliteit, kenbaarheid en proportionaliteit uit het oog te verliezen.

Vijftien jaar Bonaire binnen Nederland

Rianda Sacré blikt in ‘Vijftien jaar verbonden’ terug op de staatkundige ontwikkeling van Bonaire sinds 10 oktober 2010. Op die datum werd Bonaire, samen met Sint Eustatius en Saba, als openbaar lichaam onderdeel van Nederland.

De hervorming heeft volgens Sacré positieve veranderingen gebracht, onder meer op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg. Daar staat tegenover dat de verwachtingen van veel inwoners niet zijn uitgekomen. Armoede, hoge kosten van levensonderhoud, woningnood en een tekort aan bestuurlijke en ambtelijke capaciteit blijven grote problemen.

De kleinschaligheid van Bonaire maakt het moeilijk om voldoende gespecialiseerde ambtenaren aan te trekken. Ook de verhouding met Den Haag verloopt moeizaam. Verschillen in taal, cultuur en bestuurspraktijk en onduidelijkheid over de verdeling van verantwoordelijkheden leiden geregeld tot spanningen. Vijftien jaar na de hervorming is volgens Sacré daarom nog geen sprake van een stabiel staatkundig eindmodel.

Sacré pleit voor een nieuwe, onafhankelijke evaluatie en een gezamenlijke toekomstvisie van Bonaire en Nederland. Daarbij moet de bevolking van Bonaire nauw worden betrokken. Uiteindelijk gaat het niet alleen om bestuurlijke techniek, maar ook om zelfbeschikking en om fundamentele mensenrechten zoals bestaanszekerheid, behoorlijke huisvesting en bescherming tegen de gevolgen van klimaatverandering.

Afvalverbranding op Aruba

Een afzonderlijke bijdrage van Jeff Sybesma bespreekt opnieuw de afvalverbrandingsinstallatie bij Parkietenbos op Aruba. Via een voorlopige voorziening was verzocht de installatie stil te leggen totdat duidelijk zou zijn of zij over een geldige hindervergunning beschikte.

De rechter wees het verzoek af omdat het volgens hem te vroeg was ingediend. Dat oordeel kwam echter pas ongeveer zes maanden na indiening van het verzoek. Sybesma vindt dat moeilijk te rijmen met het spoedeisende karakter van een voorlopige voorziening, te meer omdat de tijdelijke vergunning één dag na de zitting zou aflopen.

De rechter benadrukte wel dat de Arubaanse regering toezicht moet houden en zo nodig handhavend moet optreden. De bijdrage plaatst daarnaast vraagtekens bij tijdelijke vergunningen die in de Hinderverordening zelf niet zijn geregeld. De zaak illustreert volgens Sybesma bredere tekortkomingen in de Arubaanse bestuursrechtelijke rechtsbescherming, waaronder langdurige bezwaarprocedures en verouderde regelgeving.

Een fout in het Arubaanse procesrecht

Gerard Lewin bespreekt een opmerkelijke fout die bij de invoering van het herziene Arubaanse Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in 2005 is gemaakt. Aruba en de toenmalige Nederlandse Antillen wilden destijds in hoofdzaak eenvormige wetgeving invoeren. In Aruba werd echter een oudere of onjuiste versie gepubliceerd, waardoor een bepaling over het belang bij hoger beroep niet correct in het Afkondigingsblad terechtkwam.

De Hoge Raad heeft inmiddels geoordeeld dat de betreffende regel toch in Aruba geldt. Daarbij deed de Hoge Raad een beroep op het concordantiebeginsel. Lewin verwelkomt de praktische uitkomst, maar waarschuwt dat het concordantiebeginsel niet in het algemeen mag worden gebruikt om verschillen tussen de wetgeving van de Caribische landen weg te poetsen. Daarmee zou onvoldoende respect worden getoond voor de autonomie van de afzonderlijke wetgevers.

Recente rechtspraak

De aflevering bevat verder uitgebreide overzichten van civiele, strafrechtelijke en bestuursrechtelijke jurisprudentie. Gerard Lewin behandelt de civiele uitspraken van de Hoge Raad, Ruth Bonnevalle-Kok verzorgt het strafrechtelijke overzicht en Maite de Haseth bespreekt de bestuursrechtelijke jurisprudentie.

In 2025 deed de Hoge Raad twaalf uitspraken in civiele zaken uit het Caribische deel van het Koninkrijk. Een van de besproken zaken betreft de beroepsaansprakelijkheid van een advocaat op Sint Maarten. De Hoge Raad benadrukte dat een advocaat zijn cliënt voldoende moet informeren over mogelijke verweren en hem niet onnodig mag blootstellen aan voorzienbare en vermijdbare risico’s.

Het strafrechtoverzicht behandelt onder meer de cassatietermijnen in Caribische strafzaken, ambtelijke omkoping, drugs- en vuurwapenzaken en de voorwaarden waaronder terbeschikkingstelling met klinische opname kan worden opgelegd.

In het bestuursrechtelijke overzicht komen verschillende uitspraken van het Gemeenschappelijk Hof aan bod. Daaronder bevinden zich zaken over internationale bescherming van Venezolanen, ambtenarenrecht, verblijfsrecht en bestuurlijke sancties. De uitspraken laten zien dat bestuursorganen besluiten zorgvuldig moeten voorbereiden en de burger daadwerkelijk in staat moeten stellen zijn standpunt naar voren te brengen.

Nieuwe wetgeving op de eilanden

De aflevering wordt afgesloten met wetgevingsoverzichten voor Aruba, Curaçao, Sint Maarten en de BES-eilanden. Voor Aruba worden onder meer de begroting voor 2026, nieuwe regels voor informatieverzoeken, fiscale behandeling van secundaire arbeidsvoorwaarden en regelgeving voor vrije zones genoemd.

Het Curaçaose overzicht bestrijkt de materieel relevante regelgeving die in het vierde kwartaal van 2025 in het Publicatieblad is verschenen. Sint Maarten voerde onder meer nieuwe regelgeving voor hoger onderwijs en studiefinanciering in. Voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba zijn vooral de invoering van bescherming tegen discriminatie, de verdere invoering van het burgerservicenummer, nieuwe kinderopvangregels en wijzigingen van de verkiezingswetgeving van belang.

De nieuwe aflevering van het Caribisch Juristenblad laat daarmee zien hoe nauw juridische vraagstukken samenhangen met het dagelijks leven op de eilanden. Of het nu gaat om een feest in de Fuikbaai, afvalverbranding op Aruba, armoede op Bonaire of een fout in een wetboek: achter de juridische discussie liggen steeds concrete vragen over behoorlijk bestuur, rechtsbescherming en de verhouding tussen overheid en burger.

Als laatste geldt dat het natuurlijk erg voor de hand ligt dat wanneer je in aanraking komt met het recht van de CAS-en/of- BES Eilanden je een abonnement neemt op ons prachtige blad dat vier keer per jaar uitkomt.

EVEN "EIGEN GELD" TERUGHALEN KAN TOT BELASTINGHEFFING LEIDEN

Een betaling door een vennootschap aan haar aandeelhouder wordt niet automatisch een belastingvrije terugbetaling van kapitaal doordat zij in de administratie zo wordt genoemd. De fiscale gevolgen worden bepaald door wat er werkelijk is gebeurd en vooral door de vraag of vóór de betaling aan alle wettelijke voorwaarden is voldaan. Fiscalisten, accountants en administrateurs tonen daarbij soms een grote mate van naiviteit.

Een recente Nederlandse uitspraak vormt opnieuw een duidelijke waarschuwing.

Rechtstreekse betaling aan de aandeelhouder

In de betreffende zaak was een directeur-grootaandeelhouder enig aandeelhouder van een holding. De holding hield op haar beurt alle aandelen in een werkmaatschappij.

In 2019 besloot de algemene vergadering van aandeelhouders van de holding tot een uitkering aan de aandeelhouder van € 116.324 uit de agioreserve van de werkmaatschappij. Het bedrag werd echter niet aan de holding betaald, maar rechtstreeks door de werkmaatschappij aan de directeur-grootaandeelhouder overgemaakt.

De aandeelhouder nam het bedrag aanvankelijk niet op in zijn aangifte inkomstenbelasting. In een herziene aangifte uit 2022 gaf hij het bedrag alsnog aan als inkomen uit aanmerkelijk belang.

Volgens Gerechtshof Den Haag had de holding recht op de uitkering van de werkmaatschappij. Doordat de holding toestond dat het bedrag rechtstreeks aan haar aandeelhouder werd betaald, vond vervolgens een vermogensverschuiving plaats van de holding naar die aandeelhouder.

Daarmee was sprake van een verkapte winstuitdeling. Zowel de vennootschap als de aandeelhouder was zich van de bevoordeling bewust, of had zich daarvan bewust moeten zijn.

Achteraf herstellen werkte niet

In 2023 probeerde de aandeelhouder de betaling alsnog om te zetten in een belastingvrije terugbetaling van kapitaal.

Dat mislukte.

De benodigde besluitvorming en statutenwijziging hadden vóór de betaling in 2019 moeten plaatsvinden. Bovendien werden de herstelhandelingen verricht bij de werkmaatschappij, terwijl de belastbare uitdeling juist had plaatsgevonden door de holding aan haar aandeelhouder.

Ook een beroep op dwaling bood geen uitkomst. Een civielrechtelijke vernietiging met terugwerkende kracht betekent niet automatisch dat ook de fiscale gevolgen met terugwerkende kracht verdwijnen.

De belastingheffing sloot daarom aan bij hetgeen in 2019 daadwerkelijk was gebeurd. Een reparatie vier jaar later kon dat niet meer veranderen.

De Curaçaose regeling

Ook de Curaçaose Landsverordening op de inkomstenbelasting 1943 bevat een belangrijke bepaling over de terugbetaling van aandelenkapitaal.

Artikel 5, lid 3, bepaalt:

“Gehele of gedeeltelijke teruggave van hetgeen op aandelen is gestort wordt als dividenduitkering aangemerkt, indien en voorzover deze teruggave kan geschieden uit de zuivere winst, tenzij tevoren het maatschappelijk kapitaal van het lichaam dat de teruggave doet, door wijziging in de akte van oprichting, dienovereenkomstig is verminderd.”

Het woord “tevoren” is daarbij van doorslaggevende betekenis. De vereiste vermindering van het maatschappelijk kapitaal moet plaatsvinden vóórdat de betaling aan de aandeelhouder wordt gedaan.

Wordt eerst betaald en worden pas later notulen, aandeelhoudersbesluiten of statutenwijzigingen opgesteld, dan bestaat een aanzienlijk risico dat de betaling fiscaal als dividend wordt aangemerkt.

Administratieve benaming is niet beslissend

In de praktijk worden betalingen aan aandeelhouders regelmatig geboekt als:

·         terugbetaling van agio;

·         terugbetaling van aandelenkapitaal;

·         aflossing van een rekening-courantvordering;

·         correctie van een eerdere boeking;

·         voorschot op een toekomstige kapitaalterugbetaling.

Een dergelijke omschrijving in de administratie is op zichzelf onvoldoende.

De belastinginspecteur en uiteindelijk de belastingrechter zullen kijken naar de juridische en economische werkelijkheid. Daarbij zijn onder meer van belang:

·         welke vennootschap de betaling heeft gedaan;

·         welke vennootschap de verplichting tegenover de aandeelhouder had;

·         of daadwerkelijk voldoende fiscaal erkend gestort kapitaal aanwezig was;

·         of de aandeelhoudersbesluiten tijdig en correct zijn genomen;

·         of een statutenwijziging noodzakelijk was;

·         of de betaling uit winstreserves kon worden gedaan;

·         en of de aandeelhouder door de betaling is bevoordeeld.

Vooral bij een structuur met een holding en een dochtervennootschap kan een rechtstreekse betaling door de dochter aan de uiteindelijke aandeelhouder fiscale gevolgen hebben op meerdere niveaus. Meestal zijn feiten doorslaggevend in het belastingrecht maar ondernemingsrechtelijke vormfouten kunnen dus doorklinken in het belastingrecht.

Een verkapte uitdeling vereist geen formeel dividendbesluit

Voor een belastbare winstuitdeling is niet noodzakelijk dat de algemene vergadering formeel heeft besloten dividend uit te keren.

Ook zonder dividendbesluit kan sprake zijn van een uitdeling wanneer:

1.      vermogen van de vennootschap naar de aandeelhouder verschuift;

2.      de aandeelhouder daardoor wordt bevoordeeld;

3.      de vennootschap die bevoordeling heeft gewild;

4.      en zowel de vennootschap als de aandeelhouder zich van de bevoordeling bewust was of had moeten zijn.

Dit kan zich niet alleen voordoen bij een rechtstreekse betaling. Ook het betalen van privé-uitgaven, het kwijtschelden van een schuld, het verstrekken van een onzakelijke lening of het overdragen van vermogensbestanddelen tegen een te lage prijs kan een verkapte uitdeling opleveren.

Eerst beoordelen, dan betalen

De les uit deze uitspraak is eenvoudig, maar belangrijk: een kapitaalterugbetaling moet vooraf juridisch en fiscaal worden voorbereid.

Voordat een bedrag aan een aandeelhouder wordt betaald, moet worden vastgesteld:

·         wat de exacte herkomst van het kapitaal is;

·         bij welke vennootschap het kapitaal aanwezig is;

·         wie juridisch recht heeft op de betaling;

·         welke vennootschapsrechtelijke besluiten noodzakelijk zijn;

·         of een statutenwijziging vereist is;

·         en welke fiscale gevolgen de betaling heeft.

De volgorde kan niet achteraf worden omgedraaid.

Wie eerst betaalt en daarna probeert de betaling alsnog als kapitaalterugbetaling te documenteren, loopt het risico dat de belastingheffing al definitief is ontstaan.

Bij kapitaalterugbetalingen geldt daarom: eerst structureren, besluiten en vastleggen — en pas daarna betalen.

Bronnen

Van box 3 naar de Caribische zon: waarom Nederlanders fiscaal naar Curaçao kijken

 De belangstelling van Nederlanders voor een verhuizing naar Curaçao wordt niet uitsluitend veroorzaakt door het klimaat. Ook de hoge Nederlandse belastingdruk op vermogen, pensioen en inkomen speelt een rol. Vooral vermogende particulieren, gepensioneerden en directeur-grootaandeelhouders laten steeds vaker onderzoeken wat een emigratie fiscaal voor hen zou betekenen.

Daarbij wordt Curaçao soms voorgesteld als een belastingparadijs waar nauwelijks belasting wordt geheven. Dat beeld is onjuist. Curaçao kent een volwaardig belastingstelsel, met inkomstenbelasting, sociale premies, winstbelasting, omzetbelasting, onroerendezaakbelasting en successiebelasting. Wie op Curaçao woont, is in beginsel onderworpen aan inkomstenbelasting over zijn wereldinkomen.

Toch kan een daadwerkelijke emigratie in bepaalde situaties een aanzienlijke fiscale besparing opleveren. Het voordeel zit niet in één algemeen laag belastingtarief, maar in de combinatie van het Curaçaose belastingstelsel, de bijzondere penshonadoregeling en de beperkingen die na emigratie aan het Nederlandse heffingsrecht worden gesteld.

Het einde van de Nederlandse box 3-heffing over een groot deel van het vermogen

Voor vermogende Nederlanders is box 3 vaak de belangrijkste reden om emigratie te onderzoeken. Zolang iemand in Nederland woont, wordt hij in beginsel belast over zijn wereldvermogen. Tot de Nederlandse box 3-grondslag kunnen onder meer banktegoeden, effectenportefeuilles, vorderingen, verhuurde woningen en tweede woningen behoren.

Na een werkelijke emigratie is iemand niet langer binnenlands belastingplichtig in Nederland. Nederland belast dan niet meer het volledige vermogen. Een Nederlandse bankrekening en een gewone effectenportefeuille behoren bij een buitenlands belastingplichtige in beginsel niet meer tot de Nederlandse box 3-grondslag.

Nederlandse onroerende zaken blijven daarentegen wel in Nederland belast. Hetzelfde geldt voor bepaalde rechten die rechtstreeks betrekking hebben op Nederlands onroerend goed. De Nederlandse Belastingdienst vermeldt uitdrukkelijk dat een buitenlands belastingplichtige niet zijn gehele vermogen in box 3 hoeft aan te geven, maar onder meer wel zijn Nederlandse onroerende zaken.

Curaçao kent geen met box 3 vergelijkbare algemene jaarlijkse vermogensbelasting. Dat betekent echter niet dat vermogen of de opbrengsten daarvan geheel onbelast blijven. Rente, dividend, huurinkomsten en andere vermogensopbrengsten kunnen in de Curaçaose inkomstenbelasting worden betrokken. Het Curaçaose Ministerie van Financiën bevestigt dat Curaçao geen vermogensbelasting kent.

Het verschil is wezenlijk. Nederland belast in box 3 jaarlijks het vermogen of het rendement daarop volgens de Nederlandse wettelijke systematiek. Curaçao belast in beginsel de inkomsten die uit het vermogen worden genoten en kent daarnaast bijzondere regels voor bepaalde vermogensbestanddelen en beleggingsstructuren.

Voor iemand met een omvangrijke bank- of effectenportefeuille kan het wegvallen van de Nederlandse box 3-heffing daarom een belangrijke reden zijn om emigratie naar Curaçao te overwegen.

De penshonadoregeling

De bekendste Curaçaose fiscale faciliteit voor nieuwe inwoners is de penshonadoregeling. De naam kan de indruk wekken dat de regeling uitsluitend bestemd is voor gepensioneerden, maar dat is niet het geval. De regeling staat onder voorwaarden open voor nieuwe inwoners die bij hun inschrijving op Curaçao ten minste 50 jaar oud zijn.

Op grond van artikel 23B van de Landsverordening op de inkomstenbelasting 1943 kan de zuivere opbrengst van buitenlandse bronnen worden belast tegen een tarief van 10 procent, inclusief opcenten. Voor zeer hoge buitenlandse inkomens kent artikel 23C daarnaast een alternatieve forfaitaire regeling. Daarbij kan het buitenlandse inkomen onder voorwaarden worden gesteld op Cg 500.000, waarna daarover belasting wordt berekend volgens het gewone tarief.

Tot de buitenlandse inkomsten kunnen onder meer behoren:

inkomsten uit een buiten Curaçao uitgeoefende dienstbetrekking;

buitenlandse pensioen- en lijfrente-uitkeringen;

inkomsten uit een buitenlandse onderneming of vaste inrichting;

inkomsten uit buiten Curaçao gelegen onroerende zaken;

rente op buitenlandse banktegoeden en schuldvorderingen;

dividenden van buitenlandse vennootschappen;

winst bij de verkoop van een buitenlands aanmerkelijk belang.

De wettelijke omschrijving van buitenlandse bronnen is opgenomen in artikel 23E van de Landsverordening op de inkomstenbelasting 1943.

De voorwaarden van de penshonadoregeling

De regeling kent strikte voorwaarden.

De belastingplichtige moet direct voorafgaand aan het eerste jaar waarin hij gebruikmaakt van de regeling gedurende ten minste zestig maanden buiten Curaçao hebben gewoond. Hij moet bij inschrijving in het bevolkingsregister 50 jaar of ouder zijn en zich binnen twee maanden na die inschrijving bij de Inspecteur der Belastingen aanmelden.

Daarnaast moet hij binnen achttien maanden na inschrijving een eigen woning in gebruik nemen. Die woning moet voor eigen gebruik onverhuurd ter beschikking staan en volgens de huidige wettelijke tekst bij verkrijging een waarde hebben van ten minste Cg 450.000.

Lokale werkzaamheden zijn in beginsel niet verenigbaar met de penshonadoregeling. De faciliteit kan buiten toepassing blijven wanneer de penshonado of diens echtgenoot op Curaçao inkomsten ontvangt uit een lokale dienstbetrekking, een zelfstandig beroep of andere lokale werkzaamheden.

De wet kent daarop enkele belangrijke uitzonderingen. Lokale werkzaamheden zijn bijvoorbeeld toegestaan in het kader van een dienstbetrekking bij een Curaçaose vennootschap waarin de penshonado onmiddellijk of middellijk ten minste 40 procent van het nominaal gestorte kapitaal bezit. Ook bepaalde werkzaamheden als commissaris zijn toegestaan.

De regeling is daarom vooral aantrekkelijk voor iemand die zijn inkomen hoofdzakelijk uit het buitenland blijft ontvangen en niet van plan is om na aankomst een gewone lokale dienstbetrekking of zelfstandige praktijk te beginnen.

Een Nederlands pensioen wordt niet altijd alleen tegen 10 procent belast

Rond de penshonadoregeling bestaat een hardnekkig misverstand. Regelmatig wordt aangenomen dat ieder Nederlands pensioen na emigratie naar Curaçao uitsluitend tegen 10 procent wordt belast. Dat is te eenvoudig.

De Belastingregeling Nederland-Curaçao verdeelt het heffingsrecht tussen beide landen. Artikel 17 bepaalt als hoofdregel dat pensioenen en lijfrenten belastbaar zijn in het woonland. Nederland mag als bronland echter eveneens heffen wanneer het pensioen of de lijfrente fiscaal in Nederland is gefacilieerd.

Bij periodieke uitkeringen mag de Nederlandse belasting op grond van artikel 17, derde lid, BRNC niet meer bedragen dan 15 procent van het brutobedrag. Curaçao kan als woonland eveneens belasting heffen, waarbij de BRNC voorziet in een verrekening ter voorkoming van dubbele belasting.

Een penshonado kan dus in Curaçao onder de 10-procentregeling vallen, terwijl Nederland daarnaast maximaal 15 procent over het brutopensioen heft. De Nederlandse belasting wordt vervolgens, binnen de daarvoor geldende regels, op Curaçao verrekend. Dat betekent dat de uiteindelijke belastingdruk niet zonder meer gelijk is aan 10 procent.

Voor een afkoop of andere niet-periodieke uitkering geldt de beperking tot 15 procent niet zonder meer. Dergelijke handelingen moeten daarom afzonderlijk worden beoordeeld.

AOW en overheidspensioenen

Voor AOW en andere uitkeringen uit het Nederlandse socialezekerheidsstelsel geldt een andere regeling. Artikel 17, tweede lid, BRNC bepaalt dat dergelijke uitkeringen ook in Nederland mogen worden belast.

Ook Nederlandse overheidspensioenen nemen een bijzondere positie in. Pensioenen die zijn opgebouwd in een publiekrechtelijke dienstbetrekking mogen op grond van artikel 18 BRNC in beginsel in het betalende land worden belast.

Wanneer een pensioen gedeeltelijk is opgebouwd in een particuliere dienstbetrekking en gedeeltelijk in overheidsdienst, moet het pensioen naar rato van de opbouwjaren worden gesplitst.

Bij de fiscale beoordeling moet daarom onderscheid worden gemaakt tussen:

een particulier bedrijfspensioen;

een overheidspensioen;

een AOW-uitkering;

een lijfrente;

een pensioen dat deels particulier en deels publiekrechtelijk is opgebouwd.

Zonder die uitsplitsing kan geen betrouwbare berekening worden gemaakt.

Rente en beleggingen

Voor rente kent de BRNC in beginsel een exclusieve woonstaatheffing. Rente uit Nederland die wordt ontvangen door een uiteindelijk gerechtigde die inwoner is van Curaçao, is daarom in beginsel alleen in Curaçao belast.

Voor een penshonado kan de zuivere buitenlandse rente vervolgens tegen 10 procent worden belast. Dat kan gunstig zijn voor iemand met omvangrijke banktegoeden, obligaties of andere rentedragende vorderingen.

Bij dividenden ligt dat anders. Dividenden van een Nederlandse vennootschap mogen in Curaçao worden belast, maar Nederland mag als bronland eveneens dividendbelasting heffen. Voor een particuliere aandeelhouder is die Nederlandse bronheffing op grond van artikel 10 BRNC in beginsel beperkt tot 15 procent van het brutodividend.

Ook hier geldt dat per inkomensbestanddeel moet worden vastgesteld welk land mag heffen en welke verrekening mogelijk is. De enkele toepassing van de penshonadoregeling betekent niet dat buitenlandse bronbelasting verdwijnt.

De vijfjaarstermijn voor Nederlandse erf- en schenkbelasting

Een belangrijk fiscaal voordeel van emigratie naar Curaçao betreft de Nederlandse erf- en schenkbelasting.

Op grond van artikel 3, eerste lid, van de Nederlandse Successiewet 1956 wordt een Nederlander die Nederland heeft verlaten, volgens de nationale Nederlandse wet nog gedurende tien jaar geacht in Nederland te wonen.

In de verhouding tussen Nederland en Curaçao wordt deze tienjaarstermijn echter beperkt door artikel 28 BRNC.

Artikel 28 bepaalt dat een Nederlander die in Europees Nederland heeft gewoond en binnen ten hoogste vijf jaar na zijn emigratie naar Curaçao overlijdt of een schenking doet, voor de Nederlandse schenk- en erfbelasting nog geacht wordt in Nederland te wonen.

De relevante termijn bedraagt bij emigratie naar Curaçao dus geen tien, maar vijf jaar.

Overlijdt een Nederlandse emigrant binnen vijf jaar na vertrek, dan kan Nederland op grond van de woonplaatsfictie nog erfbelasting heffen. Doet hij binnen die periode een schenking, dan kan Nederland nog schenkbelasting heffen.

Na het verstrijken van vijf jaar kan Nederland niet meer uitsluitend op grond van deze woonplaatsfictie heffen. Uiteraard moet nog wel worden onderzocht of Nederland op een andere grond een heffingsrecht heeft.

De memorie van toelichting bevestigt uitdrukkelijk dat Nederland tot vijf jaar na emigratie naar Curaçao schenk- en erfbelasting kan heffen ter zake van het overlijden van de emigrant of een door hem gedane schenking.

Voor vermogende Nederlanders kan deze verkorting van tien naar vijf jaar een belangrijk onderdeel zijn van de estateplanning. Het is echter een planning voor de langere termijn en geen onmiddellijke vrijstelling bij vertrek.

Directeur-grootaandeelhouders moeten rekening houden met de conserverende aanslag

Voor een directeur-grootaandeelhouder met aandelen in een Nederlandse vennootschap is emigratie aanzienlijk ingewikkelder.

Bij emigratie behandelt Nederland de aandelen voor de inkomstenbelasting alsof zij op dat moment zijn vervreemd. Over de tot de emigratiedatum opgebouwde waardestijging kan een conserverende aanslag worden opgelegd.

De belasting hoeft doorgaans niet onmiddellijk te worden betaald zolang uitstel van betaling geldt en geen verboden handeling plaatsvindt. Bij emigratie naar Curaçao kan Nederland zekerheid verlangen, bijvoorbeeld door middel van een bankgarantie, hypotheekrecht of verpanding.

De BRNC laat Nederland bovendien toe om de tijdens de Nederlandse woonperiode opgebouwde waardestijging van het aanmerkelijk belang te belasten. Artikel 13, vijfde lid, BRNC bevat daarvoor een termijn van tien jaar. Ook kan Nederland onder voorwaarden gedurende tien jaar na emigratie heffen over dividenduitkeringen zolang van de conserverende aanslag nog een bedrag openstaat.

Deze tienjaarstermijn voor het aanmerkelijk belang moet niet worden verward met de vijfjaarstermijn van artikel 28 voor de Nederlandse erf- en schenkbelasting. Het gaat om verschillende belastingen en afzonderlijke bepalingen.

Een dga moet vóór emigratie daarom onder meer laten onderzoeken:

wat de waarde van de aandelen is;

hoe hoog de latente Nederlandse box 2-claim is;

of op korte termijn dividend zal worden uitgekeerd;

of de vennootschap zal worden verkocht;

welke zekerheid Nederland voor het betalingsuitstel kan verlangen;

waar de feitelijke leiding van de vennootschap na emigratie zal worden uitgeoefend.

Een emigratie naar Curaçao is voor een dga dus niet automatisch een eenvoudige ontsnapping uit de Nederlandse box 2-heffing.

Nederlandse onroerende zaken blijven in Nederland belast

Wie na emigratie een woning, vakantiewoning of verhuurd pand in Nederland aanhoudt, blijft daarover in Nederland belasting betalen. De BRNC wijst het heffingsrecht over inkomsten uit onroerende zaken toe aan het land waar die zaken zijn gelegen.

Ook de Nederlandse box 3-regels voor buitenlands belastingplichtigen brengen mee dat Nederlands onroerend goed in Nederland belast blijft.

Het aanhouden van Nederlands vastgoed kan daarom een groot verschil maken voor de fiscale uitkomst. Iemand die uitsluitend een effectenportefeuille bezit, verkeert na emigratie in een andere positie dan iemand die zijn vermogen grotendeels in Nederlandse verhuurpanden heeft belegd.

De expatriateregeling voor werknemers

Niet alleen penshonado’s kunnen een fiscaal voordeel genieten. Curaçao kent ook een bijzondere expatriateregeling voor werknemers die vanuit het buitenland worden aangetrokken vanwege een bijzondere deskundigheid.

Onder voorwaarden kan de werkgever bepaalde vergoedingen onbelast verstrekken. Ook kan een nettoloonafspraak worden gemaakt zonder dat het afgesproken nettoloon volledig hoeft te worden gebruteerd.

De Curaçaose Belastingdienst noemt onder meer als voorwaarden dat de werknemer vóór de tewerkstelling gedurende een bepaalde periode in het buitenland heeft gewoond, over schaars beschikbare deskundigheid en relevante werkervaring beschikt en ten minste Cg 150.000 per jaar verdient.

Deze regeling kan Curaçao aantrekkelijk maken voor gespecialiseerde managers, artsen, technici en andere werknemers die door een Curaçaose werkgever worden aangetrokken.

Uitschrijving is niet hetzelfde als fiscale emigratie

De fiscale voordelen ontstaan alleen wanneer iemand werkelijk emigreert. Uitschrijving uit de Nederlandse basisregistratie en inschrijving op Curaçao zijn belangrijke aanwijzingen, maar zijn niet altijd beslissend.

De fiscale woonplaats wordt naar de feitelijke omstandigheden beoordeeld. Er wordt onder meer gekeken naar:

de plaats waar iemand gewoonlijk verblijft;

de verblijfplaats van de partner en het gezin;

de beschikbaarheid van een woning in Nederland;

de plaats waar de werkzaamheden worden verricht;

de locatie van bankzaken, verzekeringen en administratie;

de sociale en maatschappelijke bindingen;

de plaats waar het dagelijkse leven zich daadwerkelijk afspeelt.

De Nederlandse Belastingdienst bevestigt dat de feitelijke omstandigheden een belangrijke rol spelen bij de vaststelling van het fiscale woonland. Ook de Curaçaose Landsverordening op de inkomstenbelasting bepaalt dat de woonplaats naar de omstandigheden wordt beoordeeld.

Wie op papier naar Curaçao verhuist, maar zijn woning, gezin, onderneming en dagelijkse leven grotendeels in Nederland achterlaat, loopt het risico dat Nederland hem nog steeds als inwoner behandelt.

Een fiscale emigratie vereist daarom een werkelijke en duurzame verplaatsing van het middelpunt van het persoonlijke en economische leven.

Niet alleen naar het inkomstenbelastingtarief kijken

Een goede emigratieanalyse beperkt zich niet tot een vergelijking van inkomstenbelastingtarieven.

Ook de volgende onderwerpen moeten worden onderzocht:

de gevolgen voor de Nederlandse volksverzekeringen en AOW-opbouw;

de Curaçaose premies AOV/AWW, AVBZ en BVZ;

de ziektekostenverzekering;

de conserverende aanslagen voor pensioen, lijfrente of aanmerkelijk belang;

de belastingheffing over Nederlandse onroerende zaken;

de Nederlandse dividendbelasting;

de gevolgen voor erf- en schenkbelasting;

de woonplaats van een Nederlandse vennootschap waarvan de emigrant aandeelhouder of bestuurder is;

de gevolgen voor de partner en andere gezinsleden.

Een emigratie die op grond van één belastingsoort voordelig lijkt, kan door de gevolgen voor pensioen, sociale zekerheid of een onderneming uiteindelijk minder aantrekkelijk zijn.

Conclusie

Curaçao kan fiscaal aantrekkelijk zijn voor Nederlanders met een omvangrijke effectenportefeuille, buitenlandse inkomsten of een hoog pensioeninkomen.

De voornaamste voordelen zijn:

het wegvallen van de Nederlandse box 3-heffing over veel banktegoeden en beleggingen;

het ontbreken van een algemene Curaçaose vermogensbelasting;

de mogelijkheid om buitenlandse inkomsten onder de penshonadoregeling tegen 10 procent te laten belasten;

de woonstaatheffing voor bepaalde rente-inkomsten;

de beperking van de Nederlandse woonplaatsfictie voor erf- en schenkbelasting tot vijf jaar.

Daartegenover staan belangrijke aandachtspunten. Nederlands vastgoed blijft in Nederland belast. Nederland mag over bepaalde pensioenen en dividenden blijven heffen. Dga’s kunnen worden geconfronteerd met een omvangrijke conserverende aanslag en een tienjarige Nederlandse claim op het aanmerkelijk belang. Bovendien moet de emigratie werkelijk en duurzaam zijn.

Curaçao is geen fiscaal niemandsland. Het is een land met een eigen, volwaardig belastingstelsel. Voor bepaalde nieuwe inwoners kan dat stelsel echter aanzienlijk gunstiger uitpakken dan het Nederlandse.

De fiscale voordelen zijn het grootst wanneer de emigratie vooraf zorgvuldig wordt gepland en ieder inkomens- en vermogensbestanddeel afzonderlijk wordt beoordeeld.

In onze clientele bevinden zich veel particulieren die de sprong naar Curacao hebben gemaakt. Wij verzorgen dan de fiscale consequenties vanuit het perspectief van Curacao. Over twee weken krijgen wij versterking van een belastingadviseur die gepokt en gemazeld is in de Nederlandse fiscale consequenties.

KG:211:2026:27 Curaçaose naamloze vennootschap

 

Publicatiedatum 30-07-2026, 14:47 | Laatste update 30-07-2026, 14:47 | Standpunt

Aanleiding

De kwalificatie vindt plaats in verband met de belastingheffing ten aanzien van een naar het recht van Curaçao opgerichte naamloze vennootschap (hierna: Curaçaose nv).

Vraag

Met welke Nederlandse rechtsvorm is een Curaçaose nv vergelijkbaar voor de toepassing van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (hierna: Wet Vpb 1969), de Wet inkomstenbelasting 2001 (hierna: Wet IB 2001), de Wet op de dividendbelasting 1965 (hierna: Wet DB 1965) en de Wet bronbelasting 2021 (hierna: Wet BB 2021)?

Antwoord

Een Curaçaose nv is voor de toepassing van de Wet Vpb 1969, de Wet IB 2001, de Wet DB 1965 en de Wet BB 2021 vergelijkbaar met een Nederlandse naamloze vennootschap (hierna: Nederlandse nv) of besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid (hierna: Nederlandse bv).

Beschouwing

Bij deze kwalificatie kon worden beschikt over:

• de Landsverordening nadere wijziging Boek 2 BW (hierna: Boek 2 BW Curaçao), van Curaçao;
• het Besluit vergelijking buitenlandse rechtsvormen (hierna: Besluit VBR), van Nederland;
• de Wet Vpb 1969, van Nederland; en
• het Nederlandse Burgerlijk Wetboek (hierna: BW Nederland).

Algemeen

Via de Wet fiscaal kwalificatiebeleid rechtsvormen is per 1 januari 2025 de rechtsvormvergelijkingsmethode gecodificeerd als wettelijke methode voor de fiscale kwalificatie van buitenlandse rechtsvormen, waardoor buitenlandse rechtsvormen worden vergeleken met Nederlandse rechtsvormen. Het Besluit VBR geeft uitvoering aan de in artikelen 1.11 en 2.14bis van de Wet IB 2001, artikel 1a van de Wet Vpb 1969, artikel 1 van de Wet DB 1965 en artikel 1.2 van de Wet BB 2021 opgenomen rechtsvormvergelijkingsmethode.

In het Besluit VBR worden regels gesteld aan de hand waarvan wordt bepaald of een naar buitenlands recht opgericht of aangegaan lichaam een met een Nederlandse rechtsvorm vergelijkbare rechtsvorm heeft en, als dat het geval is, met welke Nederlandse rechtsvorm het buitenlandse lichaam dan vergelijkbaar is. De groep van Nederlandse rechtsvormen bestaat enerzijds uit de – in de meeste gevallen in Boek 2 van het BW Nederland benoemde – rechtsvormen die voor Nederlandse fiscale doeleinden als zelfstandig belastingplichtig worden aangemerkt (hierna ook: de BW-rechtsvormen) en anderzijds uit de Nederlandse personenvennootschappen (de vennootschap onder firma, de maatschap en de commanditaire vennootschap), die voor Nederlandse fiscale doeleinden in de regel als transparant worden aangemerkt (zodat de achterliggende participanten in de heffing worden betrokken).

De BW-rechtsvormen hebben gemeen dat zij op basis van het BW Nederland rechtspersoon zijn. Daarnaast geldt dat de BW-rechtsvormen, op de bijzondere rechtsvormen van het kerkgenootschap, de informele vereniging en de Nederlandse publiekrechtelijke rechtspersoon na, worden opgericht bij notariële akte. Hoewel de BW-rechtsvormen een aantal kenmerken delen, kennen zij ook veel verschillen.

Voor een personenvennootschap geldt dat in het algemeen sprake is van een overeenkomst tot samenwerking ter uitoefening van een beroep of bedrijf met inbreng door ieder van de participanten met het oogmerk voordeel te behalen en dit met elkaar te delen. Personenvennootschappen hebben civielrechtelijk geen in aandelen verdeeld kapitaal en de (niet-commanditaire) vennoten zijn aansprakelijk voor verplichtingen van de vennootschap tegenover derden.

Het antwoord op de vraag of een buitenlandse rechtsvorm vergelijkbaar is met een Nederlandse rechtsvorm wordt in beginsel bepaald aan de hand van de toets of de buitenlandse rechtsvorm naar aard en inrichting vergelijkbaar is met een Nederlandse rechtsvorm.

Om de aard van een buitenlandse rechtsvorm vast te stellen dient aan de hand van het buitenlandse recht geanalyseerd te worden welke plaats de betreffende rechtsvorm in het buitenlandse recht inneemt en welke bedoeling de buitenlandse wet- of regelgever heeft gehad met die rechtsvorm. Bij deze analyse komt onder andere belang toe aan de keuze van de buitenlandse wet- of regelgever om de betreffende rechtsvorm als contractueel samenwerkingsverband (zoals de Nederlandse personenvennootschap) vorm te geven, of bijvoorbeeld als een kapitaalvennootschap (zoals de Nederlandse nv en Nederlandse bv).

De inrichting van een buitenlandse rechtsvorm heeft betrekking op de meer concrete regels die zijn gegeven voor die rechtsvorm in het buitenlandse recht. De inrichting van de Nederlandse rechtsvormen bestaat voor een belangrijk deel uit de wezenlijke kenmerken van verschillende rechtsvormen die per Nederlandse rechtsvorm zijn benoemd in afdeling 2 van hoofdstuk II van het Besluit VBR.

Toepassing van het toetsingskader op een Curaçaose nv

Voorafgaand aan de behandeling van de Curaçaose nv wordt opgemerkt dat de kennisgroep belastingplicht en kwalificatie rechtsvormen reeds eerder de Curaçaose bv heeft gekwalificeerd, zie daartoe KG:211:2025:6.

De aard van een Curaçaose nv

Een Curaçaose nv wordt beheerst door het Boek 2 BW Curaçao. Sinds 2010 maakt Curaçao, evenals Aruba en Sint Maarten, als zelfstandig land deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden. Het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden (Statuut) regelt de staatkundige relatie tussen de landen. In artikel 39 van het Statuut is opgenomen dat het burgerlijk en handelsrecht in Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten zoveel mogelijk op gelijke wijze wordt geregeld (het zogenoemde concordantiebeginsel).

Curaçao heeft sinds 2010 een eigen versie van het BW, maar deze is grotendeels gebaseerd op het Nederlandse systeem. De basisprincipes en veel bepalingen zijn vergelijkbaar, maar er zijn ook enkele verschillen door latere moderniseringen van het civiele recht. Dit zijn overigens geen wezenlijke verschillen die afdoen aan de aard van de Curaçaose nv. De Curaçaose nv en bv zijn vennootschappen met rechtspersoonlijkheid waar bij de oprichting door de aandeelhouder risicodragend kapitaal wordt ingebracht in ruil voor één of meer aandelen.

Het civiele recht van Curaçao kent, net als Nederland, ook personenvennootschappen, te weten de openbare en de stille personenvennootschappen die kortgezegd worden vormgegeven door middel van een overeenkomst tot samenwerking tussen twee of meer personen. 

Gelet op de ontstaansgeschiedenis en de overeenkomsten tussen het BW Nederland en het BW Curaçao is een Curaçaose nv naar haar aard een kapitaalvennootschap.

De inrichting van een Curaçaose nv

Zoals aangegeven bestaat de inrichting van de Nederlandse rechtsvormen voor een belangrijk deel uit de wezenlijke kenmerken zoals opgenomen in afdeling 2 van hoofdstuk II van het Besluit VBR.

De artikelen 1, 3, 8 en artikel 100 en verder (Titel 5 De naamloze vennootschap) uit Boek 2 BW Curaçao bevatten de meest belangrijke en kenmerkende bepalingen ten aanzien van een Curaçaose nv.

Op basis van de aard van een Curaçaose nv wordt vergelijking gezocht binnen de Nederlandse BW-rechtsvormen. Vanwege de hiervoor omschreven aard en reeds genoemde kenmerken van een Curaçaose nv zal hieronder, op basis van de inrichting van de Curaçaose nv, worden beoordeeld of sprake is van vergelijkbaarheid met de Nederlandse nv of bv. De vergelijking wordt gemaakt aan de hand van de wezenlijke kenmerken van de Nederlandse nv en de bv zoals die zijn opgenomen in artikel 3 van het Besluit VBR.

1. De vennootschap heeft op grond van de civiele wet- en regelgeving een in aandelen verdeeld kapitaal
   • Een Curaçaose nv is een rechtspersoon met een of meer op naam of aan toonder gestelde aandelen.  (zie artikel 100 en artikel 104 van Boek 2 BW Curaçao).
2. De vennootschap bezit rechtspersoonlijkheid
   • De Curaçaose nv bezit rechtspersoonlijkheid en kan dus de juridische eigendom hebben van vermogensbestanddelen (zie artikel 100 in combinatie met artikel 3 Boek 2 BW Curaçao).
3. De vennootschap wordt door een of meerdere personen opgericht
   • Uit artikel 100, lid 2, Boek 2 BW Curaçao volgt dat een Curaçaose nv door een of meerdere personen bij notariële akte wordt opgericht.
4. De aandeelhouders van de vennootschap zijn op grond van de civiele wet- en regelgeving niet persoonlijk aansprakelijk voor hetgeen in naam van de vennootschap wordt verricht en zijn niet gehouden boven het bedrag dat op hun aandelen in de vennootschap behoort te zijn gestort in de verliezen van de vennootschap bij te dragen
   • De aandeelhouders van een Curaçaose nv zijn niet persoonlijk aansprakelijk voor de schulden van de vennootschap (zie artikel 1 en artikel 3 Boek 2 BW Curaçao).
5. De vennootschap kan winstuitkeringen doen aan de aandeelhouders
   • Uit artikel 118 Boek 2 BW Curaçao volgt dat een Curaçaose nv winstuitkeringen kan doen aan haar aandeelhouders.
6. Alle aandeelhouders hebben in beginsel stemrecht
   • Ieder aandeel in een Curaçaose nv geeft in beginsel recht op één stem (zie artikel 100 en artikel 132 Boek 2 BW Curaçao).
7. De vennootschap heeft een bestuur dat de vennootschap vertegenwoordigt
   • Ingevolge artikel 8 en artikel 136 Boek 2 BW Curaçao heeft een Curaçaose nv een bestuur dat de vennootschap vertegenwoordigt.
8. De vennootschap heeft statuten
   • De Curaçaose nv wordt volgens artikel 100 Boek 2 BW Curaçao opgericht bij notariële akte. Deze akte bevat op grond van artikel 4 Boek 2 BW Curaçao de statuten. Artikel 102 Boek 2 BW Curaçao geeft een opsomming van bepalingen die in de statuten opgenomen moeten zijn.
9. De vennootschap kan aan een handelsplatform genoteerd zijn
   • Een Curaçaose nv kan aandelen uitgeven die beursgenoteerd zijn (zie artikel 104, derde lid, Boek 2 BW Curaçao).
10. De aandelen zijn vrij overdraagbaar
    • Op grond van artikel 110 Boek 2 BW Curaçao zijn de aandelen in een Curaçaose nv overdraagbaar. De overdraagbaarheid kan eventueel op grond van artikel 111 Boek 2 BW Curaçao statutair worden beperkt of worden uitgesloten.

Op basis van vorenstaande kan worden geconcludeerd dat de inrichting van de Curaçaose nv vergelijkbaar is met die van de Nederlandse nv of bv. De kenmerken van de Curaçaose nv komen (nagenoeg) overeen met de wezenlijke kenmerken van de Nederlandse nv en bv, zoals opgenomen in het Besluit VBR. Om die reden kan bovendien geen sprake zijn van vergelijkbaarheid met enige andere Nederlandse rechtsvorm.

Conclusie

De Curaçaose nv is, voor de toepassing van de Wet Vpb 1969, de Wet IB 2001, de Wet DB 1965 en de Wet BB 2021, vergelijkbaar met de nv of bv naar Nederlands recht. Zij is niet vergelijkbaar met een andere Nederlandse rechtsvorm.