MIJN EERSTE PLEIDOOI

 Op advocatie.nl vind je een rubriek genaamd "Mijn eerste pleidooi" waarin advocaten verslag doen van het eerste pleidooi in hun carriere. Belastingadviseurs procederen ook maar niet allemaal met evenveel liefde. Ik ben in midden 1995 belastingadviseur geworden op Curacao en in 1996 schreef mijn toenmalige werkgever mij in bij de toen genaamde Raad voor Beroep in Belastingzaken. De Advocatenlandsverordening 1953 besteed namelijk een paragraaf aan procederende belastingadviseurs.

In 2001 was het dan net zover. Ik was koud weg bij BDO en had op het Julianaplein met veel trots mijn eigen kantoor geopend.

De telefoon ging en een bevriende boekhouder meldde zich. Hij was voor de eigenaar van een toko een rechtszaak begonnen maar wist niet hoe het nu verder moest. Met veel bravoure zei ik hem dat procederen voor mij geen geheimen kende. Oh nee, hoe werkt dat dan? "We gaan jasje/dasje naar de rechtbank en dan komt alles goed."

Bij de client was een boekenonderzoek geweest en de bevinding was dat het bruto-winstpercentage te laag was. Volgens de Inspecteur was -als ik het mij goed herinner- 39 procent en volgens ons 26.

Wij namen plaats voor een drietal rechters. Toppers uit Nederland. Geen van hen droeg een jasje of een dasje want de airconditioning was uitgevallen in "binti un trapi"; de bijnaam van het gerechtsgebouw omdat het 21 traptreden kent.

De rechters zeiden dat ze het prettig vonden dat zo een ervaren belastingadviseur de client bijstond. Ik blij natuurlijk en er werd ook niet gezegd dat men mij nooit eerder in de rechtszaal had aangetroffen.

Een rechter was contstant aan het woord. Hij zei tegen de inspecteur dat hij ook kon rekenen en dat wij de gang op moesten om tot een compromis te komen. En indien het bruto-winstpercentage vervolgens hoger zou uitpakken dan 28 procent hij wel een een vonnis zou vellen.

Dus wij lachend de gang op. Daar stond een inspecteur bij wie bijkans letterlijk de rook uit de oren kwam. Hij was woedend en ik stond daar maar te lachen uiteraard hetgeen ongetwijfeld niet positief bijdroeg aan zijn gemoedstoestand.

We gingen weer naar binnen en het bruto-winstpercentage werd 27 procent. Belastingadviseur happy maar veel belangrijker; een zeer opgeluchte client.

Wij procederen wel vaker voor clienten van kleinere boekhoudkantoren. Ook die hebben rechtsbijstand nodig.

DETOURNEMENT DE POUVOIR III

 Inmiddels heeft de mevrouw van Stichting Belastingaccountantsbureau gedreigd om het TIO-team in te schakelen indien niet wordt meegewerkt aan het boekenonderzoek. 

Het TIO-team is een soort FIOD. Zeg maar een fiscale opsporingsautoriteit die gewapend en al bij je kan binnenkomen. 

Ik heb vaker met deze mensen te maken gehad. Een keer tijdens een verhoor bijstand verleend wat er bepaald heftig aan toe ging. Dat heeft de belastingdienst toen niets opgeleverd.

Je kunt wel een grote broek aantrekken maar uiteindelijk komt het neer op het adequaat toepassen van kennis. Dat geldt voor belastingadviseurs maar dat geldt ook voor de overheid.

Maar geen probleem. Ik heb de dame van Stichting Belastingaccountantsbureau geantwoord dat ik het TIO-team graag te woord sta maar dat ik wel eerst een woordje wil wisselen met haar meerdere en met het hoofd van de belastingdienst.

Ik ben bepaald onthutst door het gedrag van deze ambtenaar die door middel van leugens en bedreigingen haar doel wil bereiken. Zo gaan we niet met elkaar om en zo moet al helemaal de overheid niet omgaan met haar burgers.

We houden u op de hoogte.

DETOURNEMENT DE POUVOIR II

Voor de lezers van de eerste blog nu het verontrustende vervolg. Ik heb bij de dame die het boekenonderzoek wilde entameren bij onze client verzocht om de opdrachtbrief van de Inspecteur te overleggen. Zij had namelijk gemeld dat zij in opdracht van de Inspecteur der belastingen een onderzoek ging instellen.

Vervolgens komen er excuses. Het was niet de Inspecteur die de opdracht had verstrekt maar de Directie van de belastingdienst. Vervolgd wordt met de opmerking dat beide opdrachtbrieven interne documenten zijn en wij die dus niet ter inzage krijgen.

Van de zijde van de overheid wordt verkeerde informatie opgeleverd. Ik heb de dame geschreven dat indien een belastingplichtige valse informatie oplevert hij de kans loopt om het strafrecht ingetrokken te worden. Op valsheid in geschrifte staat naar ik meen een maximale gevangenisstraf van 6 jaar.

Ik vind het allemaal heel bijzonder maar ben nu enorm wantrouwend en ook dat heb ik de betreffende medewerkster gemeld.

DETOURNEMENT DE POUVOIR

De fiscus heeft -en niet voor de eerste keer- weer de huizenbezitters in het vizier; huizenbezitters die huuropbrengsten genieten met name uit vakantieverhuur.

Een cliente van ons kantoor houdt zich bezig met bemiddeling tussen vakantiegangers en huizenbezitters. 

In het kader van het opsporen van huizenbezitters die zich onttrekken aan hun plichten voortvloeiende uit de inkomsten-en- omzetbelasting werd aan onze cliente het nogal dwingende verzoek gedaan om een lijst van haar clienten op te leveren. Een zogenaamd derdenonderzoek.

Cliente betaalt netjes haar belasting en hoopt uiteraard dat haar clienten dat ook doen en wil op zich best meewerken maar er zitten wat haken en ogen aan.

Klakkeloos meewerken aan een dergelijk verzoek zou richting haar clienten vanuit commercieel oogpunt wellicht niet handig zijn. Dus aan ons de vraag wat wij vinden van het verzoek van de fiscus om die lijst met clienten op te vragen.

Wij vinden daar wel wat van. Wij vinden dat namelijk een zogaamde "fishing expedition". De fiscus inderdaad bij een onderneming informatie opvragen over derden maar mag dat niet op deze wijze. Het moet bijvoorbeeld wel duidelijk zijn op wie het derdenonderzoek is gericht. Het opvragen van een clientenlijst geeft aan dat de fiscus niet weet naar wie zij op zoek zijn. En dan hoeft men niet mee te werken.

De fiscus kan in dit geval overigens ook op andere wijze haar informatie verkrijgen. Op grond van de Registratieverordening 1908 zijn bijvoorbeeld notarissen verplicht om alle door hen opgestelde aktes te doen registreren bij die zelfde fiscus. Dus de fiscus weet in beginsel alles alleen vindt men het bij de belastingdienst klaarblijkelijk handiger indien men anderen aan het werk zet in plaats van zelf de aktes te doorlopen.

Daarnaast is er eind 2019 een aangifteplicht opgenomen in de onroerendezaakbelasting hetgeen wederom een stroom aan informatie moet hebben opgeleverd voor de fiscus.

Dus toen ik namens cliente weigerde om mee te werken aan het derdenonderzoek deed ik dat zonder tranen in mijn ogen. De fiscus sputterde wat tegen en gooide wat niet relevante Europees-rechtelijke jurisprudentie in de strijd en dat was het dan dachten we. Dit terwijl het klassieke arrest uit 1974 (De Stad Rotterdam) wellicht in hun voordeel zou kunnen uitpakken.

Dezelfde mevrouw die het derdenonderzoek wilde instellen heeft nu een boekenonderzoek aangekondigd bij onze cliente. Haar gedachte zal zijn dat indien rechtsom haar informatie niet krijgt dat zij dat vervolgens dat linksom zal doen.

En dat is naar mijn mening detournement de pouvoir. Een recht gebruiken waar het niet voor bedoeld is. Ik heb de betreffende dame onmiddellijk gewaarschuwd dat zij dit niet moet doorzetten omdat ik dan uiteindelijk voor de rechter zal aantonen dat fundamentele beginselen uit het bestuursrecht geschonden worden.

We houden u op de hoogte.

Een Caribisch paleis, de onroerendezaakbelasting en het investeringsklimaat

 Met ingang van het jaar 2014 is de grondbelasting vervangen door de onroerendezaakbelasting. Dit ging gepaard met een omvangrijke herwaardering van de bestaande (en bekende) onroerende zaken in Curacao. Het toptarief bedraagt 0,6%. De waarde wordt telkens voor een periode van vijfjaar vast gesteld voor wat genoemd wordt een vijfjarig tijdvak.

Er zijn velen die nog immer niets te klagen hebben over de aan hen opgelegde aanslagen onroerendezaakbelasting omdat om mij onbekende redenen een zeer schappelijke waarde wordt aangehouden door de fiscus.

Anderzijds is het onmiskenbaar dat vele onroerende zaken in de afgelopen periode een forse waardestijging hebben ondergaan. Er ligt klaarblijkelijk veel druk op de onroerendgoedmarkt en iedereen ziet wel verkooprijzen waarvan je even rechtop gaat zitten. Een leveringsakte van een notaris dient geregistreerd te worden vanwege de Registratieverordening 1908. Hetgeen maakt dat de inspecteur der belastingen in beginsel op de hoogte is van de reele waarde van een net verkocht pand. Een koper mag er dan ook op rekenen dat na afloop van een vijfjarig tijdvak -of wellicht zelfs eerder- hij geconfronteerd met een onverwachte stijging van zijn onroerendezaakbelasting.

Er zijn een aantal wijken op Curacao waarvan een ieder weet dat huizen daar bijna per definitie een hoge waarden hebben. Gedacht kan worden aan Jan Sofat, Oud Jan Thiel, Cas Grandi, Blue Bay, Coral Estate en Seru Boca Estate. Er zullen er meer zijn en voelt u zich niet beledigd indien ik uw chique wijk per ongeluk overgeslagen heb.

Die wijken zullen over het algemeen bevolkt worden door mensen met centjes maar niet altijd. 

Er zijn voldoende gevallen bekend van mensen die in een van de genoemde wijken ooit gekocht of gebouwd hebben en nu tot hun verbazing moeten erkennen dat er zich onverwachte waarde-stijgingen hebben voorgedaan. 

Voor een aantal van hen is de onroerendezaakbelasting ondragelijk hoog.

Voor een aantal is deze niet ondragelijk hoog maar gewoon hoog. De vraag is wat dat betekent voor het investeringsklimaat.

Een huis met een waarde van ANG 4 miljoen wordt jaarlijks getroffen met ANG 22.900,-- aan onroerendezaakbelasting.

Er kan derhalve een sociaal probleem optreden; moet je mensen die al 30 jaar of langer in een huis wonen zo ongeveer dat huis uitdrijven omdat zij hun jaarlijkse onroerendezaakbelasting niet kunnen opbrengen of zou je in dergelijke gevallen iets sociaals moeten doen waardoor -vaak inmiddels- gepensioneerden in hun huis kunnen blijven wonen.

En zou je niet vanwege het investeringsklimaat bijvoorbeeld kunnen vastleggen dat de onroerendezaakbelasting gemaximeerd wordt tot een bepaald bedrag. Zelf denk ik daarbij aan bijvoorbeeld het vaststellen van een maximum te betalen bedrag per vijf-jarig tijdvak. Je zou kunnen beginnen met maximaal ANG 25.000,-- per jaar en dat dan per vijf jaar kunnen indexeren.

Dan nog een punt van aandacht. De onroerendezaakbelasting in het jaar van aankoop/verkoop wordt bij koper en verkoper ingehouden door de notaris. Let dus op dat indien er een aanslag onroerendezaakbelasting wordt opgelegd over dat jaar u die aanslag doorstuurt naar de notaris met het verzoek om die aanslag te betalen.

EEN NIEUWE BUURMAN

EEN NIEUWE BUURMAN

Normaal gebruik ik deze blog om in het kort te verhalen over fiscaal recht of over voorvallen in onze belastingadviespraktijk.

Deze keer een meer persoonlijk verhaal. Wij wonen op een drietal maanden na met veel plezier al 25 jaar in hetzelfde huis. Wij delen de oprit met de buren. Dat heeft in de afgelopen 25 jaar niet of nauwelijks problemen opgeleverd. Uiteraard is de oprit wel een keer versperd geweest maar daar was over het algemeen een goede reden voor.

Wel, het huis van de buren is verkocht aan een echtpaar waarvan de man werkzaam is bij het RST (Recherche Samenwerkings Team). U kunt hier lezen wat de taak is van het RST: 

https://www.rstpolitie.com

Onze buurman valt derhalve aan te merken als een wetshandhaver. Dat zal hij ongetwijfeld naar beste kunnen doen maar het lijkt er op dat hij zich van wettelijke-en ook- fatsoensnormen weinig lijkt aan te trekken. Het huis van de buren moet worden verbouwd klaarblijkelijk. Dat gaat gepaard met uiteraard een hoop herrie van technische apparaten maar ook met een hoop geschreeuw van personen werkzaam voor de diverse aannemers. Het eerste dat opviel was dat alle vuilnis; etensresten en dergelijke maar het beste onze tuin in kon worden gesodemieterd danwel bij mijn schoonmoeder voor de deur. Vervolgens gaan de in de tuin nog resterende 70-jaar oude bomen tegen de vlakte en wordt er een muur gebouwd. Die muur was nodig omdat de eveneens 70-jaar oude haag ook plat moest uiteraard. De muur is deels meer dan 3 meter hoog. Een bouwvergunning is er niet. Een van de oude bomen moest klaarblijkelijk wijken voor een aan te leggen zwembad waarvoor ook geen bouwvergunning is afgegeven en dat geldt ook de voor een tweede ontsluiting naar de openbare weg. Deze wetshandhaver kortom, doet maar wat en regels en wetten gelden enkel voor burgers maar niet voor handhavers zo lijkt de opvatting althans. Gelet op wat ik zo zie en hoor heb ik ook zo mijn vermoedens over de verblijfstatus van een aantal mensen betrokken bij de verbouwing van het huis van de buurman.

Typerend is ook dat tijdens een korte vakantie onze nieuwe buurman aan de achterkant ook nog weer een muur bouwde. Hij heeft zich daarbij zonder onze toestemming toegang tot ons erf verschaft en ons hek vernield. Wij mogen daar nu aankijken tegen een half hek en een ongepleisterde muur. Terwijl ik dit schrijf zit ik dus tegen een enorme hoge muur aan te kijken waar eerst een natuurlijke afscheiding was. De muur is van een hoogte dat het de gedachte oproept dat Colditz een gezellig vakantiepark zal zijn geweest.

Een aantal weken terug werden wij verblijd met een brief van de advocaat van onze nieuwe buurman met daarin het voorstel om de gezamenlijke oprit op te splitsen. Jammer voor ons dat wij dan geen toegang meer hebben tot onze woning maar dan moesten we onze muur maar verplaatsen of net als hij een tweede toegang tot ons huis gaan aanleggen. Dat zou dan overigens weer een 70-jarig oude boom het leven kosten. Daarom alleen al is dat het laatste wat wij willen. Wij hebben de advocaat geschreven dat wij recht van overpad hebben omdat we daar al langer dan 20 jaar wonen en vervolgens verneem je dan weer niet. We zitten nu 6 maanden in de troep en in de herrie en gezien de voortgang van het project zal dat nog wel even zo blijven. Wij hebben ons bij de leiding van het RST beklaagd maar die vindt dit klaarblijkelijk allemaal prima. Ook Ruimtelijke Ordening en Planning neemt geen actie. Curacao lijkt daarmee een free for all of wellicht een free voor sommigen.

Ik heb dit blog tot en met de zin hierboven via whatsapp doorgezonden aan de leidinggevende van onze buurman.

Opeens wordt er heel snel gereageerd:

"Beste Peter, ik heb nagelaten om jou te contacten over de situatie, waarvoor mijn oprechte excuses. Ik heb een aantal weken geleden [naam] gesproken en heb geen aanwijzing/indicatie dat [naam] als werknemer onjuist handelt. Ik hoop van harte en vertrouw erop dat jullie als buren  er samen uit komen, al dan niet met behulp van een civiel rechterlijke procedure. Met vriendelijke groet,  "

Ik heb als volgt geantwoord:

"Uw [naam] is geen vakkenvuller in de supermarkt maar een wetshandhaver. In die hoedanigheid kan het met name niet zo zijn dat hij zich boven de wet plaatst hetgeen hij nu doet door zonder bouwvergunningen zijn pand te modificeren. U zult dan ook begrijpen dat ik uw reactie als ondermaats aanmerk."

Nadat we een half jaar verder waren stokte opeens de verbouwing. Althans aannemers waren en niet meer te bespeuren. Iedereen die commercieel onroerend goed bezit weet waarom -indien gefinancierd- je er zorg voor moet dragen dat het pand binnen een half jaar na aankoop grotendeels gereed is.

Het is nu enkel de buurman die in het weekend met slijptollen en ander gereedschap onze weekendrust loopt te verzieken.

Heel bijzonder allemaal.

VALENTIJNSDAG, UW BELASTINGADVISEUR, DE MOTORRIJTUIGENBELASTING EN EEN ZEEKOMKOMMER

Vanochtend viel mij in dat de motorrijtuigenbelasting van de auto waarin mijn echtgenote over ons eiland toeft nog niet was betaald. Omdat het toch Valentijnsdag is dacht ik er goed aan te doen om voor mijn lieve echtgenote deze belasting te gaan betalen.

Goed, we leven dus in de 21e eeuw en sinds Covid hebben we geleerd dat er heel veel ook digitaal kan worden afgedaan. Formulieren kunnen bijvoorbeeld via email aan de kamer van koophandel worden afgegeven en ook allerlei aangiften kunnen digitaal worden ingediend. Procederen voor de belastingrechter kan deels digitaal.

Betalen van de motorrijtuigenbelasting is nog een proces waarbij je persoonlijke aanwezigheid is vereist.

Dus sta je als drukbezet man een half uur van je tijd te verdoen in een rij met andere ongeduldige en minder ongeduldige mensen. Als een zeekomkommer derhalve.

Voor de ingevoerden in onze lokale taal is duidelijk wat ik bedoel.

Je wordt er soms moedeloos van. Vaak denk ik dat men streeft naar inefficientie.